Çalışdığım müəssisənin “Facebook”
səhifəsinə daxil olan bir elektron məktubla tanıdım onu. Məktubuna
rəsmiyyət xətrinə cavab versəm də, fikrimi ondan ayıra bilməmişdim. O,
məktubunda müəyyən məbləğdə maddi yardım üçün müraciət etmişdi. Belə
müraciətlərlə, demək olar ki, hər birimiz hər gün rastlaşırıq. Metroda,
yol kənarında, hətta tıxacda belə. Lakin bu müraciət daha təsiredici
olmuşdu mənim üçün. Kim idi o?
Məktubuma
cavab verərkən telefon nömrəsini də yazmışdı. Dərhal əlaqə saxladım və
tez bir zamanda onunla görüşmək istədiyimi bildirdim. Artıq 3 gün sonra
bazar günü olmasından istifadə edib, Hüseynə qonaq olmaq üçün yola
çıxdım. Hüseyngilin evini Yeni Suraxanıda tapmaq o qədər də asan olmadı.
Çətinliklə də olsa, evi tapdım. Qapıda bizi Hüseynin anası qarşıladı.
Dar həyətə daxil olarkən qəhrəmanımızın bizi qarşılamaq üçün balkonda
oturduğunu gördüm. Təsəvvür etdiyimdən də xoş əhval ruhiyəli biri idi
Hüseyn. Dərhal həmsöhbət olduq. Həyatından, olub-keçənlərdən danışdı.
Qismətindən
gileyləndi. Lakin buna baxmayaraq hər zaman yalnız Uca Tanrıya pənah
apardığını və ondan kömək gözlədiyini dedi. Anasının ağır xəstəliyindən
də danışdı Hüseyn. Özündən çox anası üçün narahat olduğu gözlərindən
hiss olunurdu. Anasının ona lazımı qulluğu göstərməkdə çətinlik çəkməsi
səbəbindən tənha hiss edirdi özünü. Elə müvafiq qurumlar da bu fikirdə
idilər deyəsən. Söhbət əsasında yaxın zamanlarda əlillər evinə
köçəcəyini bildirdi. Tənhalıq haqqında ona akt da verilmişdi. Doğma
anasından ayrılmaq nə qədər çətin olsa da, buna məcbur idi Hüseyn.
Xəstəlikdən əziyyət çəkən bir qadının Hüseynə lazımı qulluğu göstərməsi
çox çətin idi. Həyatının ötən günlərindən danışdıqca gözləri parlayırdı
Hüseynin.
Hüseyn
Qasımov. 24 yaşı var. Uşaqlıqdan idmanla məşğul olub. 7 il əvvəl məşqə
getmək üçün evdən ayrılır. Keçirdiyi avtomobil qəzası nəticəsində
təkərli stula məhkum olur. 17 yaşından bu günə kimi 2 ayağını hiss
etmir. Hələ sağlam vaxtlarında boksla məşğul olan Hüseyn qəza
keçirdikdən sonra da ümidlərini itirmir və idmanın onun üçün daha uyğun
olan növü ilə - məhdud fiziki imkanlı şəxslər arasında qılıncoynatma ilə
məşğul olmağa başlayır. Respublika səviyyəli yarışlarda da iştirak
edir. Lakin bir çoxları kimi ona da ayrılan diqqət yarışlar bitdikdən
sonra kəsilir. Sanki yarışdan-yarışa yada düşür Hüseyn – öz dili ilə
desək. Tamamilə sağalıb ayağa qalxması bəlkə də mümkün deyil, lakin
davamlı müalicə alması onu oturaq həyat tərzinin yaradacağı gələcək
fəsadlarından qoruya bilər.
Hüseyn
dünya ilə əlaqəsini internet üzərindən qurur. Müəllimindən razılıq
etdi. Ara-sıra məşqlərə aparır onu idman müəllimi. Başqa vaxtlarda isə
əsasən evdə oturur. Yaşadığı məhəllədə küçənin yaxşı vəziyyətdə olmaması
Hüseynə əlil arabasında məhəlləyə çıxmağa imkan vermir. Kələ-kötür
yollarda mexaniki əlil arabasını əl ilə idarə etməyin çətinliyini hər
kəs təsəvvür edə bilər yəqin ki. Müvafiq qurumlardan da gileyləndi
Hüseyn. Eyni məzmunlu məktubla onlarla quruma müraciət ünvanladığını,
lakin heç bir yerdən cavab almadığını bildirdi. Halbuki heç kim belə
qəzalardan və alın yazısından sığortalanmayıb. İnsanların taleyi ilə
maraqlanmaq müvafiq qurumların vəzifə, bizim isə insanlıq borcumuzdur.
Arzularından
ən böyüyü elektrikli əlil arabasının olmasıdır. Hətta bəyəndiyi arabanı
da internetdən tapıb. Qalır bircə almaq. Amma təbii ki, o bunu özü
edə bilməyəcəkdi. Çünki onun və anasının buna maddi imkanı yoxdur.
Ümid qalır xeyirxah insanlara. Allah hər kəsə ÜMİD YERİ olmağı nəsib
etsin!
Onunla
bundan sonra tez-tez görüşəcəyimizə söz verərək, ayrılıram ordan.
Ayrılarkən arxamca dediyi söz yol boyu məni rahat buraxmadı: - Müəllim,
mən məktubumda ona görə müəyyən məbləğdə maddi yardım istəmişdim ki,
insanların buna reaksiyasını öyrənim.
Hüseynə yardım göstərmək istəyənlər üçün əlaqə: Yeni Suraxanı, 14 iyul küçəsi, döngə 5, 055- 650-11-10
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder